Het meest afgrijslijke moment
is weg te moeten lopen van de bloembedekte kist
waarin je liefde doodstil wacht
op vreemde handen.

Verdoofd rest na de koffiekamer
de reactie bij je thuiskomst in dat lege huis
waar nog zo kort tevoren het ziekbed eindigde in rust
en vrede mag je innig hopen.

Levenslang zal ik de doodstrijd herbeleven
die laatste nacht waarin mijn comateuze vrouw
niet meer bereikbaar was,
haar laatste snik ging hartverscheurend door mij heen.

Tot as vergaan, verbrand, verstrooid,
in herinnering aanwezig tot mijn laatste ademtocht,
steeds weer.

Huilen helpt niet meer.