Press Art Studio - Amsterdam

Ik begin er als loopjongen. Twintig gulden in de week met de belofte een kans te krijgen fotograaf te worden. Ik ben 22 en mijn verloofde(!) verdient in mijn ogen al een vermogen. Ik moet er keihard tegenaan.

Vanwege de enorme hoeveelheid ongerechtigheden staat in de afwerkruimte een foto te wachten op zware retouche. Niemand heeft zin in die berenklus, zodat de foto daar al een hele tijd staat uit te kijken naar betere tijden.
Ik neem hem mee naar huis.
Mijn tekenaanleg komt nu goed van pas en de volgende ochtend zet ik de foto zonder iets te zeggen op de oude plek terug.
"Wie heeft dat ding zo mooi bijgewerkt?"
De baas is blij verrast en ook in de donkere kamer sta ik al snel naar tevredenheid te ontwikkelen en vergroten.
Mijn eerste afdrukje is een foto van mijzelf. Heeft de baas gemaakt.
De pasfoto is nodig voor een perskaart. Spannende tijden zijn het.
En het gaat hard.
Ik mag de Rollei lenen. Wil graag wat bijverdienen.
Voor een piek per stuk maak ik foto's op de kermis in de Linnaeusstraat van kinderen in botsautootjes. En mensen op diverse feesten in het Paleisterras.
Ik voel me al een hele Piet.

Er moeten reportages worden gemaakt voor Amerika en de intocht van
St. Nicolaas is mijn eerste. Dat valt tegen, maar toch stuurt de baas mij naar Oirschot om een tweelingencongres in beeld te brengen. Ik zwel van trots.
En als klap op de vuurpijl mag ik, wegens het zo aardig retoucheren, op kosten van de zaak retouchelessen volgen bij Cor van Weele.
Een beroemde fotograaf in Amsterdam.